دانشجویان مهندسی پزشکی ایران

خبرهای ویژه

» ایمپلنت ها » اشنایی با جدیدترین نوع ایمپلنت‌های ستون فقرات

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۱/۲۶ - ۱۹:۰۷

اشنایی با جدیدترین نوع ایمپلنت‌های ستون فقرات

به طورکلی ایمپلنت هایی که برای ستون فقرات به کار برده می شوند به دو دسته تقسیم می شوند :

۱) ایمپلنت هایی که از فیوژن استفاده می شود. به همراه جایگذاری ایمپلنت در ستون مهره‌ها از فیوژن استفاده می شود. بعداز جایگذاری این ایمپلنت‌ها دیگر امکان حرکت قطعه‌ای وجود ندارد.

اشنایی با جدیدترین نوع ایمپلنت‌های ستون فقرات

به طورکلی ایمپلنت هایی که برای ستون فقرات به کار برده می شوند به دو دسته تقسیم می شوند :

۱) ایمپلنت هایی که از فیوژن استفاده می شود. به همراه جایگذاری ایمپلنت در ستون مهره‌ها از فیوژن استفاده می شود. بعداز جایگذاری این ایمپلنت‌ها دیگر امکان حرکت قطعه‌ای وجود ندارد.
۲) نسل جدید ایمپلنت‌ها Non-fusion که کمتر از یک دهه است معرفی شده است و هنوز همه‌گیر نشده و در همه جای دنیا استفاده نمی‌شود و فقط در جاهای خاصی از دنیا استفاده می شود که در ایران هم وجود دارد. در این تکنیک فیوژن در سطح ایمپلنت و استخوان مهره انجام می شود، بنابراین قطعه فیوژن وجود ندارد. در این تکنیک مهره پس از نصب ایمپلنت امکان حرکت قطعه‌ها وجود دارد پس به فیزیولوژی طبیعی بدن یک گام نزدیک تر شده ایم. این تکنیک در آینده نزدیک بیشتر استفاده خواهد شد. زیرا به فیزیولوژی خود انسان نزدیک تر است.
علاوه بر این ها دیسک‌های مصنوعی وجود دارند که کار دیسک را انجام می‌دهند اما مصنوعی هستند. در ستون مهره‌ها این ایمپلنت‌ها دیسک‌های مصنوعی بین مهره‌ای نام دارند. پس از اکثر اعمال جراحی با خارج کردن دیسک بین مهره‌ای جای آن خالی شده که معمولا برای پر کردن آن از دیسک‌هایی استفاده می شود که باعث بی حرکتی مهره می‌شود. اما حدود ۷- ۸ سال است که ایمپلنت های جدیدی به این منظور طراحی شده اند که کار دیسک بین مهره ای را انجام می دهند و حرکت بین مهره‌ها پس از عمل جراحی از بین نمی‌رود و اجازه می‌دهند مهره‌ها پس از عمل جراحی حرکت داشته باشند.
این دیسک‌ها هم برای مهره‌های گردن و هم مهره‌های کمر قابل استفاده است اما بیشتردر مهره‌های گردن استفاده می‌شوند. تا کنون چندین عمل هم در ایران با استفاده از این دیسک‌ها انجام شده است و مهره‌ها توانسته اند پس از عمل جراحی به حرکت خود ادامه دهند. دیسک‌های مصنوعی که به جای دیسک بین مهره‌ای استفاده می‌شود در ستون مهره‌های کمر کمتر کاربرد دارد چرا که در اعمال جراحی در ناحیه کمر دیسک بین مهره‌ای جهت خارج کردن دیسک از ناحیه پشت است اما باید به صورت قدام کار گذاشته بشوند، پس باید جراحی از طریق شکم انجام شود و عمل جراحی بزرگی لازم است بنابراین در ناحیه کمر کاربرد چندانی ندارند.

• انتخاب اول جراحان از نظر جنس ایمپلنت چیست و چرا؟
ابتدا ایمپلنت‌ها از جنس استیل ضد زنگ بودند اما با ظهور MRI این ایمپلنت‌ها دیگر پاسخگو نبودند زیرا در بیمارانی که این ایمپلنت‌ها کار گذاشته شدند امکان تصویر برداری MRI وجود نداشت. به همین دلیل برای ساخت ایمپلنت‌ها از تیتانیوم استفاده شد که به طور وسیع در جراحی ستون فقرات به کار گرفته شدند و دیگر به هیچ وجه از استیل استفاده نمی‌شود. زیرا ایمپلنت‌های ساخته شده از استیل از دوام کافی نیز برخوردار نیستند در ضمن تیتانیوم هیچ حساسیت و واکنشی در بدن ایجاد نمی‌کند و این ایمپلنت‌ها چه قدامی باشد چه خلفی و چه دیسک بین مهره‌ای، می تواند بدون بروز هیچ مشکلی مادام‌العمر در بدن بیمار قرار بگیرند. همچنین طراحی که در تیتانیوم صورت می‌گیرد در استیل وجود ندارد.

• سطح امکانات و دانش داخلی را در مقایسه با مراکز معتبر بین المللی چطور ارزیابی می‌کنید؟
در ایران هیچ چیز کمتر از کشورهای دیگر نداریم در مقایسه با آمریکای شمالی که خود من از نزدیک بازدید داشته‌ام، هم از نظر ابزار کار و هم از نظر تکنیک و توانایی عمل جراحی کاملا برابری می کنیم.

• نواقص و کمبودهای موجود در امکانات داخلی در کدام بخش ها محسوس تر است؟
مشکل اصلی در ایران به پوشش‌های بیمه‌ای بر می‌شود چرا که برای چنین عمل‌هایی پوشش بیمه‌ای خوبی داده نمی‌شود و تنها به خاطر مسائل مالی این عمل برای همه بیماران قابل انجام نیست. در حالیکه سایر ایمپلنت‌ها تقریبا تحت پوشش بیمه هستند. کلا تکنیک Non-fusion به دلیل گران تر بودن برای شرکت وارد کننده هزینه بالاتری دارد و از آنجا که هنوز در ایران به خوبی شناخته نشده تحت پوشش بیمه نیست.

• آیا شما معتقد هستید منشاء کمبودها تنها مرتبط با عدم حمایت مالی است؟
بله دقیقا، زیرا ما از نظر تکنیک اجرا و تجربه مشکلی نداریم و مشکلات مالی و عدم پوشش بیمه بزرگ ترین مشکل است.

• پیشنهاد شما برای رفع این کمبودها چیست؟
باید درسطح جامعه و درسطح سیاست های کلان وزارت بهداشت و درمان و  شرکت های بیمه گذار یک تغییر مفهومی ایجاد بشود. متاسفانه در اکثر موارد کارگذاشتن این ابزارها به اشتباه به عنوان یک جراحی و یک عمل زیبایی تلقی می‌شود در حالیکه این عمل تنها برای بیماری‌های صعب العلاج استفاده می‌شود، بنا براین اگر برای مسئولان بیمه جلساتی گذاشته شود تا آن‌ها در باره این عمل آگاهی بیشتری پیدا کنند می‌توان امیدوار بود که این ابهام بر طرف خواهد شد و بیماران می‌توانند تحت پوشش بیمه این عمل را انجام دهند.

• آیا سطح تولیدات داخلی در زمینه پیچ و پلاک ها و سایر ایمپلنت های جراحی ستون فقرات به حد مطلوب رسیده است؟
تنها مشکلی که در ایمپلنت‌های داخلی وجود دارد، این است که ثابت هستند و مدت‌

 ها است با همان طراحی ابتدایی ارائه می شوند و تغییر نمی کنند و این در حالی است که ایمپلنت هایی که در خارج از کشور ساخته می شود مدام در حال تغییر و بهبود هستند زیرا شرکت های سازنده خارجی همیشه در حال تحقیق هستند و هر مشکلی را که مشاهده کنند در ورژن بعدی آن را اصلاح می کنند.
بنابراین پیشنهاد می شود که شرکت های تولید کننده داخلی کمیته تحقیقاتی  تشکیل دهند و سعی در بر طرف کردن عیوب کنند و همواره از یک اصلوب خاص و ثابت پیروی نکنند.

• متاسفانه چندی است که استفاده از ایمپلنت های نامرغوب، غیر استاندارد و گاهی تقلبی در کشور در حال افزایش است. از عوارض کارگذاری این نوع ایمپلنت ها در بدن بیماران دهید.
در رابطه با ایمپلنت های نامرغوب باید گفت که نه جراح و نه بیمار تا قبل از بروز عوارض متوجه عدم مرغوبیت آن نمی‌شوند. اما در صورت عدم مرغوبیت ابزار کار،  جراح بلافاصله  یا پس از چند بار استفاده از تقلبی بودن ابزار مورد نظر مطلع شده و با عوامل وارد کننده و سازنده آن ارتباط برقرار می کند.
از عوارض استفاده از ایمپلنت‌های نا مرغوب می توان به عدم دوام لازم اشاره کرد، چرا که این ایمپلنت‌ها پس از مدتی تغییر شکل داده و دیگر کارایی لازم را نداشته و در عملکرد آن اختلال به وجود خواهد آمد. علاوه بر این در این گونه  ایمپلنت‌ها در ارتباط بین پیچ و مهره، گیر به وجود نمی‌آید که این باعث کاهش مقاومت ایمپلنت می‌شود.
اما از آنجا که این ابزار و ایمپلنت‌ها کاملا فوق تخصصی بوده، کمتر شاهد اجناس تقلبی هستیم و شرکت‌های قابل اعتماد مسئولیت تامین آن‌ها را به عهده دارند.

• کدام نهاد یا ارگان باید بر این قضیه نظارت داشته باشد؟
علاوه بر نظارت موجود بر نمایندگی ها، بر نحوه واردات و توضیع این ایمپلنت ها نظارتی وجود ندارد و شاید خیلی بهتر باشد که دانشگاه علوم پزشکی و معاونت درمان توسط نیروهایی که آموزش دیده اند این کار را انجام دهد.

• سطح آموزشی این شاخه از جراحی در کشور را چطور ارزیابی می کنید؟
متاسفانه مراکز زیادی در ایران نیستند که امکان آموزش فوق تخصصی برای جراحان مغز و اعصاب را در داخل کشور فراهم آورند تنها یک یا دو مرکز در کل ایران وجود دارد. البته در دوره جراحی مغز واعصاب، پزشکان با بیشتر جراحی های ستون مهره‌ها نیز آشنا می شوند اما برای آموزش تخصصی تر اکثرا به دلیل کمبود مراکز آموزشی اعزام به خارج از کشور می‌شوند.

• به نظر شما بزرگ ترین مانع موجود بر سر راه پیشرفت این رشته در کشور چیست؟
مشکلات موجود را می توان به دو دسته سخت افزاری و نرم افزاری تقسیم کرد. برای اینکه کشور ما به یک مرکز قابل استناد در این رشته تبدیل شود، نیاز به سرمایه گذاری داریم، توانایی پزشکان ما در داخل کشور نه تنها کمتر از پزشکان خارج از کشور نیست بلکه به خاطر مواجهه بیشتر با این مشکلات در عمل‌‌های متعدد، از تجربه بیشتری نسبت به آن‌ها برخوردار هستند، اما نیاز به سرمایه گذاری در زمینه آموزش فوق تخصصی در کشور و یا اعزام پزشکان جهت آموزش به خارج از کشور  وجود دارد. همچنین تسهیل در واردات و پوشش بیمه ای از دیگر نیازهای این رشته است.



دسته بندی : ایمپلنت ها , تازه ها ی سایت , تازه های مهندسی پزشکی
ارسال دیدگاه

حمایت
logo-samandehi